skąd się wzięłam?
- mac
- Jestem śliwką. Tworzono juz teorie, że śliwka była owocem grzechu pierworodnego, a nawet że jego przyczyną. Cóż... w dziecięcym wierszyku do fartuszka spadła gruszka, spadły grzecznie dwa jabłuszka a śliweczka... spaść nie chciała! Bo ja zawsze muszę po swojemu :D
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rumunia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rumunia. Pokaż wszystkie posty
sobota, 3 lipca 2010
u wrót Azji :D
Wieczorem 30 czerwca, wyściskana i pobłogosławiona, wyruszyłam w podróż. Bartek, ja i Pati - Nissan Patrol (nie wolno mi narazie zwracać się do niego po imieniu, ale wszystko jeszcze przed nami - mam na myśli auto oczywiście). hihi! W ciągu jednej nocy śmignęliśmy przez Ukrrainę i rano byliśmy w Suczawie - gdzie odpoczęliśmy kilka godzin. Nastepnej nocy przejechaliśmy przez Rumunię, w ciągu dnia koszmarnymi drogami przez Bułgarię i wieczorem 2 lipca dotarliśmy do Istambułu gdzie spotkaliśmy sie z Tomkiem. Dziś wielkie przepakowywanie, ustalanie planów. Jutro po głosowaniu ruszamy dalej. Pierwszy przystanek to Kapadocja :D
poniedziałek, 28 czerwca 2010
piękna Rumunia
I jeszcze kilka fotek z malowanych monastyrów, pięknych wschodów i zachodów słońca nad Morzem Czarnym i Dunajem…
góry Rumunii
W ciągu tego miesiąca, dzięki doskonałej organizacji w wykonaniu Jerzego, poznałam Rumunię – całą! Piękne są wybrzeża, plaże w okolicach Konstancy (np. w Mamai), urocza Delta Dunaju, cudowni Polacy w górskich polskich wioskach, ale najbardziej zachwyciły mnie oczywiście Góry. Zarówno Marmaroskie, jak i Fogarasze. No i nieziemskie Piatra Crajululi… Nie sposób tutaj opowiedzieć o wrażeniach, jakich dostarcza wędrówka po nich, dlatego obejrzyjcie zdjęcia z gór :D
Rumunia 2007
Od kilku lat jestem przekonana, przekonana że doskonałych kompanów do podróży można znaleźć przez Internet. To sprawia, że ludzie tacy jak ja – nie znajdujący towarzystwa na wyprawy w najbliższej okolicy – nie są skazani na półśrodki. Przy odrobinie rozsądku i spolegliwości metoda ta sprawdza się znakomicie. Nigdy jednak nie sprawdziła się tak fantastycznie jak wiosną 2008 roku, gdy to poznańska ekipa znalazła sobie mnie. Jerzy sprawdził mnie (biały wywiad?), przetestował i zaakceptował. I to wszystko bez wychodzenia z domu ;)
Gdy spotkaliśmy się na dworcu PKP w Przemyślu, pomyślałam: z kim ja jadę? Czy to oddział geriatryczny? Ale potem było już tylko… lepiej! Znający mnie wiedzą, że kursuję do Poznania (12 bitych godzin pociągiem) kilka razy do roku. To dlatego, że na spotkanie z moją poznańską ekipa rumuńską naprawdę warto! Kochani! Każda chwila z Wami jest niezapomniana, wino najmocniejsze, piwo najchłodniejsze a mamałyga naprawdę królewska! Spotykaliśmy się już także na nartach we Włoszech, w polskich górach a teraz… liczę na spotkanie w Himalajach :D
Subskrybuj:
Posty (Atom)